12 آذر روز جهانی معلولین گرامی باد

چه تلخ است این واژه و چقدر بار منفی دارد، نمی دانم چه کسی این واژه را برای این افراد انتخاب کرد و چرا؟

افرادی که نه تنها معلول و ناتوان نیستند بلکه به نوع خود توانمندتر از هر کسی میباشند چون با وجود مشکلاتشان پشتکاری وصف ناشدنی، روحیه ای پولادین، غروری عظیم و صبر و استقامتی که خدا در وجودشان نهاده موجب شده که اغلب ایشان با وجود محدودیتهای فراوان موفق تراز خیلی افراد باشند و تک تکشان در حد خود توانمند باشند.

12 آذر روزیست که در تمام جهان به نام این اشخاص نامیده شده تا یادآوری برای افرادی باشد که اینگونه افراد را یا نادیده می گیرند یا فرامئش کرده اند که این افراد حقی هم در جامعه دارند و ببینند که اغلب این افراد با وجود این نادیده گرفتن ها توانسته اند خود را بائر کنند و حتی ثابت کنند که می توانند همانند همه افرا د زندگی عادی و در خور شان خود داشته باشند .... اما افسوس که در جامعه ای که زندگی میکنیم تنها این یکروز است که به یاد این قشر می افتند و اشاره ای به این امر می شود و بقیه روزها باز این قشر به فراموشی سپرده می شوند و نادیده گرفته می شوند. و این قشر می مانند و دنیایی از بی توجهی ها و حتی پایمال شدن حقوقشان.... به امید روزی که تمام روزهای سال به یاد این توانمندان جامعه باشیم و هرروز قدمی برای احقاق حق ایشان و هموار کردن مشکلاتشان برداشته شود!!

باز هم پوزش از غیبت طولانی ام...

 سال نو مبارک... امید که سال خوبی برای همه باشه....

١٩ فروردین ٩٠ - نزدیکی امامزاده طاهر

^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^

سید عدنان:

بنفشه،‌ سبزه و گل
همه دلتنگ دیدار تو بودیم
ای درخت کهن،‌ یار قدیمی

^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^

مامان خاتون:

رویت همچو گل و عمرت همچو درخت ..
سال خوبی برات ارزو میکنم ..
فتوهایکو خونم پایین اومده ..

^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^

پروین مامان کیاراد:

"چه آن بالا و قدرتمند
چه این پایین و نازک بن
چو گل زیبا اگر باشم
مرا از یاد نخواهی برد"

^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^

م.نهانی:

رها میان بنفشه ها
زندگی پیدا می شود...

^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^

یکی از عکسهای "بهترین عکسهای مردم و مکانها از دید نشنال جئوگرافیک"

*‌‌************************

مامان خاتون: 

دستت را به من بده ..
ای کودک خسته ..
که بالهایت را بگشایم برای پریدن .

^^^^^^^

رویا:

بین دو تاریکی،
زردی و نورخالص،
می شوید غمم را.

^^^^^^^

یاس حسینیه:

 -----

^^^^^^^

پیغمبر اکرم (ص) فرمودند: هر کس بشارت رسیدن ماه ربیع را به مردم بدهد من بشارت بهشت را به او می دهم.

رسیدن ماه ربیع الاول بر شما مبارک باد...

اگر قرار بود ..

چندی پیش تو وبلاگ مادر سپید دیدم این بازی رو،  منم بازی دلم خواست ....

اگر قرار بود که ماه ی از سال باشم ، آذر می شدم ، پر از باران و شر و شور، در ضمن ماه تولدمه .

اگر قرار بود روز ی از هفته باشم ، شنبه می شدم پرانرژی و به امید هفته ای پربار .

اگر قرار بود عدد ی باشم ، 20 می شدم ، پر از هیجان شادی برای بچه ها .

اگر قرار بود جهت ی باشم ، مغرب میشدم که خورشید گرم در دل من غروب کنه .

اگر قرار بود همراه باشم ، وجدان میشدم ، همیشه  بیدار و ناظر بر اعمال .

اگر قرار بود نوشیدنی باشم ، آب خنک و تگری میشدم، تا هیچ لب تشنه ای تو دنیا نباشه .

اگر قرار بود گناه ی باشم ، شهوت میشدم هم هوس انگیز و هم خطرناک.

اگر قرار بود درخت ی باشم ، درخت مو میشدم ، هم میوه ام و هم برگهام خوردنی باشه (آخ جون دلمه!...) .

اگر قرار بود میوه ای باشم ، هلو میشدم ، خوشبو و با طعمی آرام بخش .

اگر قرار بود گل ی باشم ، مریم میشدم ، خوشبوی و با وقار .

اگر قرار بود آب و هوا باشم ، بارانی میشدم تا گریه کنم با دل عاشقا .

اگر قرار بود رنگ ی باشم ، صورتی میشدم تا رنگی شاد و در عین حال ملایم و مورد علاقه دخترکان باشم .

اگر قرار بود پرنده ای باشم ، قو میشدم ، با وقار و آرام  .

اگر قرار بود صدایی باشم ، صدای لالائی مادری بر بالین فرزندش میشدم .

اگر قرار بود فعل ی باشم ، می توانم میشدم تا ثابت کنم هر غیر ممکنی شدنی سـت .

اگر قرار بود ساز باشم، سه تار میشدم ، پر رمز و راز و غمگین .

اگر قرار بود کتاب ی باشم ، دیوان حافظ میشدم تا با تفال بر من دل عاشقان شاد شود .

اگر قرار بود شعر ی باشم ، شعر کوچه میشدم .

اگر قرار بود جزیی از طبیعت باشم ، کوهی استوار میشدم .

و در آخر اگر قرار بود حس ی باشم ، حس مادری میشدم تا هم عاشق باشم هم مهربون و هم فداکار .

* شعر کوچه  سروده فریدون مشیری،

 بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم 

یادم آمد که شبی باهم از آن کوچه گذشتیم.....

.

.

.

هر کی دوست داره بازیه....

ارنستو چه گوارا

پ.ن١: من این مطلب رو چندی پیش تو سایت موزیک خوندم، حیفم اومد اینجا نذارمش...

پ.ن٢: پدرعزیز دوست خوبم مانی (وبلاگ پادراز) خیلی غیر منتظره درگذشت و همه رو متاثر کرد، از همین جا به مانی و خانواده اش تسلیت می گم و از خدا میخوام تو این غم عظیم صبربهشون بده، ...

        کلاردشت

بعداً نوشت: نزدیک امتحانات پایان ترم هستش و خیلی محتاج دعایم...

عالم همه محو گل رخسار حسین است           ذرات جهان درعجب از کار حسین است

دانی که چرا خانه ی حق گشته سیه پوش         یعنی که خدای تو عزادار حسین است . . .

محرم اومد و باز عزادار مردی بزرگ شدیم، مردی که توی تاریخ  بزرگی و شجاعتش کمیابه و شایدم نایاب...

دلامون رو بذاریم کنار دل حضرت زینب(س) و کربلائیان، همراهشون باشیم تا روز عاشورا و بعدش که سخت ترین روزهاشون بعد از عاشورا بود و رنج هاشون نا تمام...

بعداً نوشت: دو تا از دوستای خوبم که اتفاقاً دو خواهر مهربون هستند برای عکسی که تو پست قبلی گذاشتم، با اینکه فوتو هایکو نبود، هایکوهای زیبایی بارم نوشتن که اینجا میذارمشون

(مربوط به عکس خیلی تنهام):

یاس حسینیه:

............مرد لبه دره تنهایی
منتظر سقوط بود...................

*‌ * * * * * * * * *

مادر سپید:

این مرد تنها نیست بلکه پشتش به تنهاییست ..
این مرد سرش به آسمان است یعنی تا تو هستی تنها نیستم ..
این مرد فقط خسته است زیرا کمرش خمیده است ..
این مرد خوشبخت ترین موجود زمین است چون پشتش را به تنهایی کرده و با معبود راز و نیاز میکند هرچند خسته است ...

سپاسگزارم از هایکوهای زیبا و پرمعناتون...

بعد از بعداً نوشت: از همه دوستای خوبم ممنون به خاطر پیامهای دلگرم کننده شون...

تنهایی بین همه رو تا به حال حس کردین؟ خیلی سخته!... میون همه نشستی اما احساس تنهایی میکنی، تنهانیستی اما بازم احساس تنهایی رهات نمی کنه، می خندی اما تو دلت گریه امونتو بریده، ساکتی اما تو دلت غوغاست، تظاهر به آرامش می کنی اما درونت طوفانه،... این حکایت این روزهای منه... دعایم کنید....

راستی عید دیروزتون هم مبارک باشه ... دوست داشتم پریشب بیام عید غدیر رو تبریک بگم، اما امسال از پریروز مهمون داشتیم وقت نشد...